Een festival-avond

“Mag ik met je zoenen?”
   Ze waren middenin een draaikolk van mensen, stemmen, muziek en lichtjes, en alles draaide rond, maar niet zodat je er duizelig van werd. Het was meer alsof alles, deze hele nacht, om hèn draaide.
   De live muziek was klaar en mensen, die eerst lagen, dwarrelden nu omhoog als blaadjes opgetild door de wind. Maria niet. Ze bleef liggen op haar rug en ging op in het draaien om haar heen, en hoorde Merel’s stem als een veertje tegen haar wang. “Ja,” zei ze met haar ogen dicht en haar handen op haar buik gevouwen. Lui tilde ze haar oogleden een stukje op en zag Merel’s ronde gezicht boven zich, omlijst door een handvol sterren. Ze glimlachte, en toen ze haar ogen weer sloot voelde ze Merel’s lippen – smalle, bleke lippen – op de hare. Naast haar op het kleed zat haar vriendje en ze voelde hem kijken, zijn ogen vastgezogen aan die verstrengeling van meisjeslippen.
   Nu raakten ook hun tongen elkaar en Maria ontvouwde haar handen en bracht ze naar Merel’s haar. Er was sprake van een elastiekje, en al gauw lag dat in één van Merel’s gymjes, die ze had uitgetrapt om op blote voeten door het gras te dansen, toen de band nog speelde.
   Lokken tinkelden zachtjes langs wangen en hals. Maria kwam half overeind en omhelsde haar vriendin. Ze keek even naar haar vriendje en in zijn ogen zag ze de hele zachtheid van hun samenzijn, een soort dekbed zonder begin of einde, groot genoeg voor iedereen.
   Meisjes, dacht ze, meisjes zijn echt heel fijn.
Om hen heen benen. Blote benen, wankele benen, behaarde benen, stijve benen, spillepootjes. De lucht steeg en daalde op het ritme van talloze stemmen en flarden beats. Als je je hand op het gras legde dan voelde je de aarde eronder en het dreunen van alle mensenlevens verzameld op dit veld gedurende die vier gloeiendhete zomerdagen.
   Maria stond op en pakte haar kleed. “Zullen we gaan winkelen?” Buiten het terrein stonden kraampjes met kandelaars, lampen, doeken, hemdjes en wikkelbroeken. Alle kraampjes tolden en drukten hun wezen in haar hart. “Wat ben ik high zeg,” dacht ze. “Ik ook,” zei haar vriendje. Hand in hand keken ze naar Merel, die door een rek met broeken bladerde. Ze hield er één omhoog. “Deze wil ik hebben!” riep ze. Hoewel het donker was, kon Maria zien dat de broek knalblauw was. “Mooi,” mompelde ze. Ze stak haar duim op en keek verwonderd naar de echtheid ervan.        

Amsterdam, maart 2010

Hanif

Ik lees nu Something to tell you van Hanif Kureishi. Ik kan heel lang staren naar de kaft, zo mooi is die, kijk maar:

Ik citeer even een willekeurig stukje:

   Miriam sat beside Henry, opened the box and unwrapped some grass. She offered it to his nose – a nose which had travelled the length and breadth of France in search of wine, with actor pals resilient enough to enjoy his monologues.
   “Against death and authoritarianism there is only one thing,” he said once. “Love?” I suggested. “Culture, I was going to say,” he said. “Far more important. Any clown can fall in love or have sex. But to write a play, paint a Rothko or discover the unconscious – aren’t these extraordinairy feats of imagination, the only negation of the human desire to murder?”
  Now he swooned and his chins wobbled over the simplest thing.
“What d’you feel?” Miriam asked.
“Oh Miriam, it’s your fingers I am admiring.”

Fijn he. Ritme, woordkeuze, dialogen; alles klopt!

Verder qua (schrijf)inspiratie: dansen thuis op 12” hits uit de jaren ’80 en ’90. Yep Yep. Die sfeer, die tijd.