“Mooi he,” zei de schoonzus. Amber keek, net als haar broer en schoonzus, naar de trillende maar ongebroken lijn die op het papier verscheen en langzaam een orchidee werd, en nog één, en nog één. Het gezicht van haar neef erboven, de wenkbrauwen samengebreid tot een frons, de joint die uit de mondhoek stak. Iedereen leek even een stille zucht van opluchting te slaken toen het potlood neer werd gelegd. “Mooi.. that’s very beautiful,” zei de schoonzus. De broer knikte en maakte een instemmend geluid. De neef glimlachte even, haalde zijn schouders op. “Nice joint,” zei hij. Hij keek even naar Amber. Amber bevroor.
Haar neef. Aangetrouwde neef. Vorig jaar had ze hem voor het eerst ontmoet, op haar vakantie naar familie in Milaan. Schuchter was hij, net als zij. Hij werkte voor een reclamebureau en kon goed tekenen, net als zij. Als ze toevallig tijdens familie-etentjes naast elkaar zaten zeiden ze niets meer tegen elkaar dan “eet smakelijk” of “wil je mij het zout even aangeven”, maar het broeide. Zij voelde zich zelfbewust, hij gluurde naar haar terwijl hij deed of hij aandachtig naar zijn vrouw of schoonmoeder luisterde of boos uitviel tegen één van zijn twee zoontjes; jochies van twee en vijf die niets anders deden dan jengelen en aandacht vragen.
De hele vakantie, die voornamelijk bestond uit klamme autoritten naar verre familie die ze niet of nauwelijks kende, dacht ze alleen maar aan hem, haar aangetrouwde neef. Ze verwonderde zich erover waarom hij met haar nicht was getrouwd, een mager en nerveus wicht dat haar kinderen achterliet bij een au pair om carrière te kunnen maken bij een grote autodealer, dat de ene na de andere sigaret rookte en elke zin uitsprak met een dreigende ondertoon van hysterie. Haar glimlach was onecht, net als de krullen in haar haar. Maar als Amber zichzelf in de spiegel bekeek voelde ze zich schuldig.
Op een dag nam de neef haar met de auto mee naar zijn werk, een ruim en luxe kantoor even buiten de stad. Hij stelde haar voor aan zijn collega’s, die het meisje met de puntkniëen, platte borstjes en grote bril hoffelijk begroetten maar haar verder geen aandacht schonken.
Zwijgend liet hij haar zijn ontwerpen zien, en ze liet haar ogen eroverheen glijden zonder dat het echt tot haar doordrong. “Beautiful,” zei ze zachtjes. Ze sprak geen Italiaans.
Hij bracht haar terug naar het huis van haar tante, waar ze met haar ouders logeerde. Ze zat tegen het portier aangeperst, verlangend naar zijn hand op haar blote been. Hij was vijfentwintig jaar ouder dan zij. Zij was veertien. Hij glimlachte naar haar, zei dat ze er mooi uitzag. Ze bloosde. Met haar hand omklemde ze de deurkruk en verlangde koortsig naar zijn lippen. Ze vroeg zich af wat hij over haar wist, terwijl hij zijn Alfa Romeo manouvreerde door het chaotische verkeer, zijn vingers losjes over de versnellingspook van de wagen gedrapeerd.
Daarna terug in het huis van de tante, haar ouders die haar sommeerden zich om te kleden, een wervelwind van binnenvallende neefjes, nichtjes en achterooms, diner in een sjiek restaurant, blote dijen die tegen de leren zitting van de stoel plakten, ratelende zinnen die radslagen maakten in de avondlucht en braken tegen haar trommelvliezen. Het eten was overdadig en vet. De neef zat ver weg, in het halfduister zag ze zijn ogen glinsteren naar haar, en ze kreeg geen hap naar binnen.
Ze zag hem niet vaak, die vakantie. Maar ze zoog elk detail in zich op dat ze tussen de bedrijven door over hem te weten kwam, en elke keer als zijn naam over de lippen van een familielid rolde hoopte ze dat ze geen kleur kreeg, hoopte ze dat niemand zag hoe haar lichaam begon te gloeien.
’s Nachts drukte ze een kussen tussen haar benen en achter haar oogleden liet ze elk detail van zijn gezicht voorbijkomen: zijn hoge jukbeenderen, zijn zwarte ogen, zijn volle wenkbrauwen, zijn smalle lippen, de bruine vlekjes op zijn voortanden. Overdag omkoepelde de hitte haar terwijl ze zich loom liet meevoeren in het kielzog van haar luidruchtige familie; bezoekjes hier en daar, onhandig gedoe met handen en voeten tegen neefjes en nichtjes die geen Engels spraken, expres verdwalen in de Dom om even een moment voor haarzelf te hebben.
Zag ze hem echt, tijdens eeuwigdurende diners of omdat het zijn beurt was om chauffeur te spelen: kijken en wegkijken, zijn hand die per ongeluk expres langs haar blote arm streek, een binnensmonds gemurmeld compliment over een zomerjurk die als een neergedaalde parachute langs haar schouders naar beneden hing. Op het vliegveld toen ze weer terug naar Nederland gingen: haar familie een kwetterende kluwen tranen, beloftes en dramatiek, en hij tilde haar kin op met zijn lange lange duim en wijsvinger, even blikten ze elkaar in de ogen zonder weg te kijken, hun lippen - de zijne droog, de hare onbelemmerd vochtig en smakend naar Amarelli Liquirizia – raakten elkaar, maar toen ze gulzig wilde toehappen draaide hij zijn hoofd opzij, haar kus belandde op zijn stoppelige wang en een piepklein geluidje van frustratie ontsnapte haar keel. Ze kon er niets aan doen, hij ook niet, ze waren wie ze waren. Plotseling moest er opgeschoten worden, het vliegtuig gehaald, brieven en foto’s worden opgestuurd. Haar tante liet haar beloven dat ze haar best zou doen op school en meer zou eten want God, ze was zo mager en met die spillebenen en platte tietjes zou ze nooit een knappe vent aan de haak slaan.
Half rennend naar de gate, halfhartig troostende woorden tegen haar moeder mompelend, haar hand in de hand van haar vader, blikte ze achterom naar de neef. Zijn hoofd stak nog net boven een veld wild zwaaiende armen uit, hij glimlachte niet want vanaf nu was hij weer helemaal alleen, en hij stak zijn hand op zonder te zwaaien. Ze zag een waas voor haar ogen, ongeduldig trok ze haar hand uit die van haar vader, negeerde haar moeder en tijdens de hele vlucht terug naar huis deed ze of ze sliep maar in haar gedachten duwde ze telkens en telkens weer het gezicht van haar neef tegen de salto’s in haar buik.
En nu - een zomer later - was hij hier, in haar stad. Met de nicht, die nu honderduit in de keuken van haar ouders aan het kletsen was over haar carrière die zo goed liep maar zich ook beklaagde over haar zoontjes die zo onhandelbaar waren, en over haar man - die nietsnut - die zich een promotie door de neus had laten boren, die ’s avonds als hij thuiskwam van werk alleen maar geïnteresseerd was in zappen en op de bank hangen, haar nauwelijks bekeek en de kinderen over zich heen liet lopen.
Amber was met de neef, haar broer en schoonzus gelijk de stad ingetrokken. Ze waren naar de Wallen geweest, want die wilde de neef zo graag eens zien. En ze hadden wiet gekocht, voor Amber de eerste keer dat ze in een coffeeshop kwam. Ze was stil en trots. Ze waren nog niet alleen geweest en dat zou ook niet gebeuren, maar ze had het broeierige tussen hen weer gevoeld en hij ook.
“Nice joint.”
Amber hield haar handen tussen de zitting van haar stoel en haar dijen geklemd. Ze boog haar hoofd, keek even naar haar borsten die lichtjes opbolden onder haar wit-neonroze gestreepte shirt, en daarna, zonder haar hoofd op te heffen, naar haar neef. Die tikte de as van zijn joint en lachte breed naar haar.
Later die dag, in de auto, op weg naar familie. Haar moeder achter het stuur, onophoudelijk pratend. Haar vader ernaast. Zij met haar nicht en aangetrouwde neef op de achterbank. Zij zat aan de raamkant, haar nicht in het midden, de neef aan de andere raamkant. Ook haar nicht praatte onophoudelijk. Af en toe wierp vader er op hoge toon iets tussen.
De arm van de neef rustte losjes op de schouders van de nicht. Maar zijn vingers bewogen zachtjes over Amber’s schouder, raakten af en toe de puntjes van haar haar aan.
Amber keek naar buiten. Uitgestrekte weilanden, koeien, sloten, boerderijen. Rende ze door zo’n weiland, met haar neef achter haar aan, ze rende weg van en verlangde alleen maar naar die lange vingers van hem die haar zijden omklemd hielden, zijn armen die haar hoog optilden zodat ze het uit kon krijsen en met haar spillepoten kon spartelen. Dit zou nooit gebeuren. Wel zou haar neef spoedig van zijn vrouw gaan scheiden en was dit autotochtje de laatste die ze met elkaar maakten. Ze zouden elkaar bijna vergeten, maar soms, als de hitte eindeloos zinderde elkaar zien in de reflecties van anderen.
Amsterdam, juli 2008
